تهران – ایرنا – تصور کنید در میان شلوغی بی‌تفاوت اتوبان‌ها، ناگهان خودرویی از کنارتان می‌گذرد که نه با رنگ و لعاب مدرن، که با دهان‌هایی که دیگر نمی‌خندند و چشم‌هایی که هنوز به افق دوخته شده‌اند، تزئین شده است. این «ون رؤیاها» نیست؛ این تابوتی متحرک از خاطرات است که «محمد»، مسافر خستگی‌ناپذیر جاده‌های ایران، آن را بر شانه‌های سرد آهن و لاستیک به دوش می‌کشد.