سیریک را نمی‌توان جدا از میناب دید. هنوز تصویر نیمکت‌هایی که باید محل آموختن و ساختن آینده کودکان این سرزمین می‌بود، از حافظه مردم ایران پاک نشده است. در میناب، دانش‌آموزانی که با کتاب و دفتر به مدرسه رفته بودند، قربانی حمله شدند و این‌بار در سیریک، مردمی که برای جشن و آغاز یک زندگی کنار هم نشسته بودند، هدف قرار گرفتند. یک‌جا کلاس درس به سوگ نشست و جای دیگر، خانه عروسی عزادار شد. میان آن نیمکت‌ها و این خانه، خط روشنی وجود دارد: قربانی‌شدن مردمی که نه در میدان نبرد، بلکه در متن زندگی روزمره خود حضور داشتند.