تهران- ایرنا- در دهه‌های اخیر، پیوند میان سرمایه و سیاست قدرت به مرحله‌ای تازه وارد شده است؛ مرحله‌ای که در آن دولت‌ها نه‌تنها تنظیم‌گر بازارها، بلکه بازیگران مستقل در تخصیص سرمایه، هدایت فناوری و شکل‌دهی به موازنه‌های ژئوپلتیکی هستند. ظهور آنچه می‌توان «سرمایه ابزاری» نامید؛ یعنی استفاده از سرمایه دولتی برای تحقق همزمان بازده اقتصادی و نفوذ سیاسی نشان می‌دهد که رقابت میان کشورها بیش از هر زمان دیگر، از میدان نظامی به میدان مالی، فناورانه و ژئواکونومیک منتقل‌شده است.