تهران- ایرنا- بدیع‌الزمان فروزانفر از دهه ششم عمر خویش، دستخوش یک دگرگونی عمیق و انقلاب روحی گشت؛ گویی عرفان و حقایق انفسی مثنوی در تار و پود وجودش اثر کرده و او را به ساحلی دیگر از آرامش و معرفت کشانده بود.