تهران- ایرنا- بدیع‌الزمان فروزانفر در وجود خویش جامع‌الاطراف بود؛ او شاعری توانا، محققی ژرف‌نگر و لغت‌شناسی عالی‌مقام بود که هم‌چون پلی استوار، عهد پیشین (قرن نوزدهم و مکتب قدیم) را به عهد جدید و روش‌های نوین ادبیات‌شناسی و عرفان‌شناسی آکادمیک متصل ساخت.