تهران-ایرنا- این روزها نام رضا عطاران دو بار در رسانه‌ها شنیده می‌شود. یک بار به‌خاطر حضورش در جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان کره جنوبی با فیلم «خواب» به کارگردانی مانی مقدم، که بازتاب گسترده‌ای داشته است، و یک بار به‌خاطر بازپخش «ترش و شیرین» که دوباره روی صفحه تلویزیون برگشته. این هم‌زمانی تصادفی است، اما پرسشی را پیش می‌کشد که ارزش دارد جدی گرفته شود: چرا سریالی که نزدیک به دو دهه پیش ساخته شده، هنوز بیننده دارد؟ مخاطبی که دیالوگ‌ها را از بر است و پایان قصه را می‌داند، چرا باز می‌نشیند و می‌خندد؟