تهران- ایرنا- «داستان‌های موازی» را که تمام کردم، مدت‌ها نشستم و به این فکر کردم که چرا این فیلم برای بعضی ها گنگ است و برای بعضی افراد جذاب است. جوابی که پیدا کردم این بود: فرهادی این بار فیلمی ساخته درباره چیزی که هیچ‌کس دوست ندارد درباره‌اش حرف بزند، اینکه یک نفر چطور می‌تواند با افکار پوسیده خودش، اعتماد یک جامعه کوچک را از بین ببرد.