تبریز- ایرنا- یکی با سر خمیده و رو به پایین، به گوشه دیوار تکیه داده و دیگری با لبخند، رهگذران را نگاه میکند. پرستار میگوید: «تازه داروهایشان را خوردهاند، آرام هستند.» میپرسم: امیدی به بهبودیشان هست؟ پاسخ کوتاه است: «شاید یک در هزارم…» اینجا آخر خط است، برای انسانهایی که از دنیا بریدهاند.






دیدگاهتان را بنویسید