تهران – ایرنا – در روزگاری که زندگی شهری با همه شتاب و هیاهویش گاه انسان را از خودش دور میکند، هنوز در گوشههایی از این سرزمین، جهانی آرام و صمیمی نفس میکشد؛ جهانی که نامش روستاست. جایی که زندگی هنوز با ضربان طبیعت سنجیده میشود، نه با شتاب عقربههای ساعت. جایی که انسان، پیش از آنکه شهروند باشد، همسایه است؛ پیش از آنکه مصرفکننده باشد، تولیدکننده است؛ و پیش از آنکه تنها باشد، عضوی از جمعی زنده و مهربان است.








دیدگاهتان را بنویسید