کرمان – ایرنا – نخستینبار بود که او را میدیدم. مردی حدود ۸۰ ساله، با قامتی افراشته، پوششی آراسته و لبخندی بر لب، بدون عصا و در حالی که آرام و باطمانینه گام برمیداشت وارد سالن شد. جمعیت به سمت او رفته و در نهایت احترام، با استاد خوشوبش میکردند. معمارانی که دور او جمع شده بودند کمابیش دکتر «حسین طیاری» را میشناختند. من و بسیاری دیگر از مردم نه! فردی که عمر خود را با پدری کردن برای معماری بومی ایران و بهویژه ارگ باشکوه بَم سپری کرده است.






دیدگاهتان را بنویسید